Waarom hebben we een klimaatakkoord nodig?

We hebben een internationaal klimaatakkoord nodig

Over de hele wereld stoten mensen broeikasgassen uit. Bijvoorbeeld door auto te rijden en door elektriciteit te gebruiken. Die broeikasgassen vormen samen een soort deken rond de aarde, waardoor de warmte van de zon niet weg kan. Dit broeikaseffect zorgt voor de opwarming van de aarde. Ons klimaat verandert. Het bekendste broeikasgas is CO2. Planten kunnen CO2 opnemen, maar er verdwijnen juist steeds meer bossen in de wereld.

Het terugbrengen van de uitstoot van broeikasgassen vraagt om een wereldwijde aanpak, tegen de klimaatverandering. In 1997 hebben wereldleiders al afgesproken de uitstoot van broeikasgassen terug te dringen. Die afspraken zijn vastgelegd in het Kyoto-protocol. Kyoto was vooral bedoeld als eerste kleine stap. Wereldleiders moesten in Kopenhagen in 2009 nieuwe afspraken maken om de uitstoot van broeikasgassen na 2012 verder terug te dringen. Maar helaas bleek Kopenhagen een mislukking. Politici konden het niet eens worden over verplichtingen tot klimaatvriendelijke maatregelen, zoals groene energie en energiebesparing. En dat is een gemiste kans, want goed klimaatbeleid is ook goed voor de economie en levert banen op. Op de klimaattop in Cancún zijn kleine stapjes gezet om het beschadigde vertrouwen na Kopenhagen te herstellen, nu moeten we in Durban een pad uitstippelen naar een internationaal klimaatakkoord.

Door werk te maken van het klimaat, garanderen we de kwaliteit van leven voor onszelf en voor toekomstige generaties.

Uitstoot beperken

Om rampzalige gevolgen te voorkomen moet de temperatuurstijging van de aarde onder de twee graden blijven. Daarvoor moet de uitstoot van broeikasgassen zoals CO2 in 2050 ten opzichte van 1990 minimaal gehalveerd zijn. Op dit moment is de Europese Unie verantwoordelijk voor zo'n elf procent van de CO2-uitstoot en zijn geïndustrialiseerde landen in de wereld samen verantwoordelijk voor bijna vijftig procent van de CO2-uitstoot. Omdat de uitstoot van ontwikkelingslanden zal blijven toenemen, moeten geïndustrialiseerde landen hun uitstoot met tachtig tot vijfennegentig procent terugbrengen in 2050. Om op koers te blijven moet er in 2020 vijfentwintig tot veertig procent minder uitstoot zijn dan in 1990.

Omdat er tot nu toe geen harde afspraken zijn gemaakt, mogen landen mogen zelf hun doelen stellen, maar dat levert tot nu toe veel te weinig reductie op. Het gat tussen wat volgens wetenschappers nodig is aan CO2-reducties en de politieke realiteit is gigantisch.

Een paar doelen voor 2020 die tot nu gesteld zijn:

• China: veertig procent minder CO2 uitstoten per eenheid bruto nationaal product (BNP) in vergelijking met 2005.
• Brazilië: meer dan vijfendertig procent minder CO2 uitstoten ten opzichte van de verwachte emissies.
• Verenigde Staten: “in de buurt van” zeventien procent minder CO2 in vergelijking met 2000 (dat is zes procent minder in vergelijking met 1990).
• India: twintig procent minder CO2 uitstoten per eenheid bruto nationaal product (BNP) in vergelijking met 2005.
• Europese Unie: twintig procent reductie tegenover 1990. Als andere landen beloven vergelijkbare doelen te stellen dan dertig procent. Binnen de EU zijn er veel verschillen tussen landen. Sommige mogen nog groeien, anderen gaan veertig procent minder uitstoten.
• Japan: vijfentwintig procent CO2 reductie tegenover 1990, maar gebaseerd op de aanname dat er een internationaal akkoord is waar alle grote economieën aan meedoen.

Het risico van klimaatverandering

Wetenschappers zijn het erover eens dat de huidige extreme klimaatverandering door de mens wordt veroorzaakt. Zij hebben ook veel onderzoek gedaan naar de gevolgen van klimaatverandering. De gevolgen van klimaatverandering zijn nu al zichtbaar. Volgens een conceptrapport van de Verenigde Narties heeft klimaatverandering de hoeveelheid extreme weersomstandigheden vergroot. Denk hierbij aan cyclonen,  overstromingen, hittegolven en bosbranden. Grote hoeveelheden mensen lopen hierdoor in toenemende mate gevaar.

Vorig jaar was het warmste jaar ooit gemeten en dit voedde gevaarlijke weersomstandigheden zoals de verwoestende bosbranden in Siberië en ongekende overstromingen in India en Pakistan. Ook dit jaar zet de trend zich door met overstromingen in de Verenigde Staten en Thailand en een gebrek aan water in China. Als klimaatverandering doorzet nemen dit soort extremen toe.