Het parlement van Myanmar

Het parlement van Myanmar vergadert altijd

Europarlementariër Judith Sargentini is hoofd van een missie namens het Europees Parlement op de opbouw van de democratie in Myanmar/Birma te ondersteunen. Op de terugweg blogt ze over de uitdagingen waar de prille democratie en in het bijzonder het nieuwe parlement voor staan.

Het is warm op het vliegveld van Yangon. Buiten is het achtendertig graden en binnen eigenlijk net zoiets. De elektriciteit is net uitgevallen, dus de ventilator hield er mee op. Vreemd genoeg doen wifi en de breedbeeldtelevisie het nog wel. Prioriteiten.

Ik ben op de terugweg. De drie dagen afspraken met parlementariërs en ngo's zijn al weer voorbij. Ik ben weer in Myanmar na de verkiezingen van november 2015 waarin de NLD van Aung San Suu Kyi – The Lady – een landslide overwinning boekte. Bijna negentig procent van de leden van de twee kamers van het parlement werden vervangen.

Gloednieuwe politici

De nieuwe parlementariërs zijn allemaal gloednieuw in de politiek. Honderd van de vierhonderd leden hebben lang, heel lang, in de gevangenis gezeten. Dit parlement moet helemaal opnieuw beginnen. Het Europees Parlement probeert te helpen bij de heropstart en ik ben daar verantwoordelijk voor. Maar waar kunnen we de Birmese parlementariërs het beste mee van dienst zijn? De secretaris-generaal van het parlement wil graag computers voor zijn staf. Maar wij zijn geen ontwikkelingsorganisatie, wij bieden een soort van coaching van parlementariër tot parlementariër.

Hoe vraag je eigenlijk een debat aan? Hoe lees je een begroting? Is er iemand die in de bibliotheek dingen voor me kan uitzoeken? Welke dossiers hebben prioriteit en welke juist niet? Wanneer vergaderen we, en – heel belangrijk – wanneer vergaderen we niet? Het antwoord daarop is helder maar onmogelijk: Ze vergaderen altijd en nooit niet. Myanmar heeft een districtenstelsel en het is belangrijk dat je je als politicus in je district laat zien. Maar dan moet je wel weg kunnen uit de vanaf 2002 nieuw gebouwde hoofdstad Naypyidaw. Burgers beginnen al te klagen dat ze hun volksvertegenwoordiger niet zien. Het parlement heeft geen planning en reageert op alles wat de regering stuurt.

Vast in een stad waar geen leven is

Niet weten wanneer je weer eens naar huis mag, naar je familie, is heel vervelend. Vooral als je maanden weg bent en slaapt in stapelbedden in kamers zonder airco in een stad waar geen leven is. Naypyidaw is het Bonn, het Canberra van Myanmar. Een gigantisch regeringscomplex neergezet door Chinezen met wegen met zestien rijstroken waar drie brommers op rijden. Chinezen hebben geen idee van parlementaire democratie en het voormalig militair regime van Myanmar ook niet. Dat vond het wel lekker veilig zo'n nepparlement diep in de provincie met ruimte voor militaire parades. De temperatuur loopt deze tijd van het jaar op tot veertig graden.

Zetels in het Myanmarese parlement

Tegenstemmen hoeft niet vaak

De regering en het parlement bestaat uit leden van de dezelfde politieke partij en dus wil het nieuwe parlement de nieuwe regering niet tot last zijn. Dus vergaderen ze door en stemmen ze voor als er gezegd wordt voor te stemmen. Tegenstemmen hoeft niet vaak, want van de regering komen natuurlijk geen verkeerde plannen.

Zo kan het niet heel lang doorgaan. Huwelijken zullen op de klippen lopen en slordige wetten zullen worden aangenomen. Een functionerend parlement vraagt door en zoekt uit ook als het om de regering van de eigen partij is. Ik zoek naar manieren om te helpen. Beschaafd, niemand tegen het hoofd stotend, en zodat ze er wat aan hebben. Van parlementariër tot parlementariër. Maar in boedha's naam, stel toch vooral een vergaderkalender in.