GroenLinks wil dat alle nieuwe wetgeving getoetst wordt aan het VN-verdrag voor de rechten van mensen met een handicap. Daarnaast moet er een meerjarig nationale beleidsaanpak komen om de positie van mensen met een beperking te verbeteren. En zorg dat mensen met een aandoening die langdurend en blijvend is, dit niet iedere keer opnieuw hoeven aan te tonen. Dat bespaart enorm veel stress en bureaucratie.
Het Europees Parlement stemde vandaag in met een resolutie die de Europese Commissie en de Raad van Ministers oproept om de 7,5 miljard euro aan bevroren EU-fondsen niet vrij te geven aan Hongarije voordat de rechtsstaat-schendingen zijn hersteld. De Commissie presenteert naar verwachting op 30 november een oordeel over in hoeverre de 17 anti-corruptie-maatregelen voldoende zijn nageleefd. GroenLinks-Europarlementariër Tineke Strik is bezorgd dat de Commissie en EU-lidstaten overwegen om de financiële druk op Hongarije te verminderen in ruil voor zeer beperkte en half doorgevoerde rechtsstaathervormingen.
Op voorstel van de Groene fractie heeft het Europees Parlement vandaag opgeroepen om als EU gezamenlijk uit het Energiehandvest (Energy Charter Treaty) te stappen. Dit verdrag, dat stamt uit de jaren negentig, stelt fossiele bedrijven in staat om hun investeringen te beschermen door miljardenclaims in te dienen tegen overheden die fossiele energie uitfaseren. Een poging van de Europese Commissie om het verdrag te hervormen stuitte afgelopen vrijdag al op een ‘nee’ van EU-landen.
We komen samen in de Mainstage in de Brabanthallen in Den Bosch. Hier maken we ons op voor de laatste weken van de Provinciale Statencampagne, gaan we met elkaar én met PvdA-ers in gesprek over de linkse samenwerking en onze idealen, en sluiten we de dag feestelijk met elkaar af. ?
Het Europees Parlement debatteert vandaag over de reddingsoperaties in het Middellandse Zeegebied. Europese kuststaten als Italië en Malta trekken hun handen af van hun internationale (maritieme) verplichtingen om mensen in nood te redden en aan wal te brengen, als tactiek in een cynische politieke strijd om meer actie af te dwingen van andere landen om vluchtelingen op te nemen. Europarlementariër Tineke Strik vindt het verwerpelijk dat er op deze manier met mensenlevens wordt gespeeld. Zij wil dat EU-landen en de Europese Commissie verantwoordelijkheid nemen en zorgen voor gecoördineerde reddingsoperaties.
"Jeugdzorgprofessionals, houd alsjeblieft nog even vol”, smeekte staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn en Sport Maarten van Ooijen in een interview een paar weken geleden. Nogal cru om geduld te vragen aan een groep die al jaren de klappen van het falende jeugdzorgsysteem opvangt. Hoe lang moeten deze professionals en alle hulpzoekende jongeren en ouders nog wachten? Al bijna vier jaar wachten we op hervormingen in de jeugdzorg. Wat Kamerleden Lisa Westerveld (GroenLinks) en Mohammed Mohandis (PvdA) betreft moet de staatssecretaris de regie pakken, knopen doorhakken en politiek keuzes durven maken.
Klimaattoppen verlopen vaak chaotisch en je weet lang niet altijd wat er op het eind van de rit in de conclusies zal staan, ook dit jaar was het spannend tot in de vroege uurtjes. Helaas was er geen positieve verrassing wat betreft de uitkomst van de top. De meeste mensen die hier rondlopen vechten voor een betere toekomst en willen elk jaar tot iets beters komen. Dit jaar moet ik echter concluderen dat we wat betreft klimaatambitie toch vooral een cruciaal jaar verloren hebben.
In Glasgow werd afgesproken het anders zo trage VN-proces, met vijfjaarlijkse doelen, te versnellen. Landen werden verzocht voor eind 2022 nieuwe doelen in te leveren. Dat proces heeft op deze top niks opgeleverd. 2022 werd 2023, de afspraken zijn nauwelijks concreter geworden. Europa vocht daarom vooral om nieuwe klimaatambitie in de tekst te krijgen, zoals het pieken van de uitstoot voor 2025. Al snel werd duidelijk dat veel landen niet verder wilden gaan dan de klimaatambitie van Glasgow vorig jaar, of de tekst zelfs wilden afzwakken. Europa moest daarom tot het eind vechten om de ambitie van vorig jaar overeind te houden. Dit is simpelweg onvoldoende als we we de klimaatdoelen willen halen. En dus ligt er een immense opdracht voor de klimaattop volgend jaar.
Ook de discussie over het uitfaseren van fossiele brandstoffen - de veroorzakers van klimaatverandering - werd beslecht in het voordeel van olie- en gas(t)landen. Om onder de 1,5 graad te blijven is het noodzakelijk om geen nieuwe fossiele infrastructuur meer aan te leggen. Op de top werd duidelijk dat India de uitfasering van alle fossiele brandstoffen kon steunen, waardoor er momentum ontstond om dit op te nemen in de eindtekst. Toch wisten landen als Egypte, Rusland en Saudi Arabië dit uit de tekst te houden. Hun eigenbelang bleek groter dan de toekomst van ons allemaal. Het valt niet uit te leggen dat de conclusies van een klimaattop totaal voorbij gaan aan de oorzaak van de klimaatcrisis. Met Dubai als gastland volgend jaar, vrees ik dat deze cognitieve dissonantie nog wel even in stand blijft.
Dat de top zo weinig oplevert op klimaatambitie, komt vooral omdat het vergoeden van klimaatschade de agenda domineerde. Ook landen die normaal strijden voor meer ambitie, lieten nauwelijks van zich horen omdat ze de overeenstemming tussen ontwikkelingslanden niet wilde verstoren: zij zouden alleen akkoord gaan als het zou komen tot het vergoeden van klimaatschade. De EU toonde leiderschap en doorbrak de patstelling, die hier tot eergister bestond, door zich voor een fonds uit te spreken. Helaas kwam er nauwelijks iets concreets uit, omdat er een hevige discussie ontstond over hoe het fonds gevuld moet worden en wie er in aanmerking komt voor geld. Dit wordt het komend jaar uitgewerkt. Reken maar dat we hier nog niet het laatste woord over gehoord hebben.
Met deze uitkomst van de top kunnen we alleen maar hopen dat het grote gat dat er bestond tussen rijk en arm voor, maar ook tijdens deze top, met het nieuwe fonds wordt omgezet in meer vertrouwen in aanloop naar volgend jaar. Ook in de afgelopen jaren bleek dat er alleen grote stappen gemaakt kunnen worden als er een brug geslagen wordt. Nu klimaatverandering voor steeds meer mensen dagelijkse realiteit is, zal solidariteit een steeds grotere rol spelen – naast het omzetten van ambitie in actie. Laat dit een harde les zijn voor volgend jaar: klimaatambitie en solidariteit zijn nu twee kanten van dezelfde medaille.
“Leven op Tuvalu is als leven op een zinkend schip,’’ vertelt Samuelu, mijn collega parlementariër uit Tuvalu me tijdens de klimaattop. Jongeren hebben geen toekomst en proberen van het eiland af te komen. Zeespiegelstijging gaat veel harder dan verwacht. Hetzelfde hoor ik van Riddhi uit Sint Maarten, dat verwoest werd door een orkaan en nu is het afwachten op de volgende klap. Zij kwam op eigen houtje naar de klimaattop om te pleiten voor een eerlijk fonds voor klimaatschade. Of Rebecca uit Zuid-Soedan, die ziet hoe de droogte steeds meer om zich heen grijpt wat vooral op de levens van jonge vrouwen groot effect heeft. Het vee sterft, de mannen trekken weg voor werk en de jonge meiden stoppen met school en nemen de zorg voor het gezin over.
Zaterdag 5 november kwam het GroenLinks Beraad voor de tweede keer bij elkaar in het Stefanus theater in Utrecht. Het onderwerp was ‘de toekomst van de linkse samenwerking’ – specifiek keek het Beraad naar de inhoud van die samenwerking, het proces om de samenwerking verder vorm te geven, en wat de aantrekkingskracht ervan naar een bredere groep kiezers zou kunnen zijn.
Sinds gisteravond is het spel dan echt op de wagen. Om acht uur begon een plenaire vergadering waar Timmermans onverwacht iets aankondigde: de EU is bereid een fonds te steunen voor het vergoeden van klimaatfinanciering en wil daar afspraken over maken op deze top. Tegelijkertijd kwamen de eerste teksten van werkgroepen naar buiten, waarna vanochtend dan toch eindelijk een eerste officiële concept-conclusie uitkwam. Op deze – officieel – laatste dag van de top, kunnen we eindelijk praten over concrete voorstellen.